Kornikojad świerkowy (Nudobius lentus) – gatunek chrząszcza z rodziny kusakowatych i podrodziny kusaków. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1806 roku przez Johanna Ludwiga Christiana Gravenhorsta pod nazwą Staphylinus lentus. Jako lokalizację typową wskazano Paryż we Francji. W nowym rodzaju kornikojad (Nudobius) umieścił go w 1960 roku Carl Gustaf Thomson.
Morfologia Chrząszcz o bardzo wąskim, wydłużonym ciele długości od 6,5 do 8 mm. Głowa jest duża, podługowata, o słabo zaokrąglonych kątach tylnych, ubarwiona czarno z czerwonobrunatnymi czułkami i głaszczkami, pokryta poprzeczną mikrorzeźbą, dużymi punktami oraz bardzo drobnymi nakłuciami. Skronie są kilka razy dłuższe niż małe oczy. Przednia krawędź czoła silnie wystaje ku przodowi między wyraźnymi bruzdami czołowymi środkowymi, natomiast bruzdy czołowe zewnętrzne są bardzo niewyraźne. Aparat gębowy dysponuje dużymi i mocnymi żuwaczkami z tępym zębem pośrodku krawędzi wewnętrznych oraz głaszczkami szczękowymi o członie wierzchołkowym trochę dłuższym i węższym od poprzedniego. Przedplecze jest czarne, w zarysie zwężające się ku tyłowi, pokryte poprzeczną mikrorzeźbą, zaopatrzone w grzbietowe szeregi liczące od siedmiu do dziewięciu punktów oraz mikropunktowane.