Franciszek Banaś ps. „Stefan” (ur. 12 lutego 1901 w Gdowie, zm. 8 maja 1985 w Krakowie) – polski żołnierz, policjant, wywiadowca, konspirator, „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.
Życiorys Młodość W wieku 17 lat wstąpił do batalionu saperów. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Służył w dywizji wielkopolskiej na froncie północnym. Doznał urazu głowy pod Kozłowem na Podolu. W 1922 r., po ukończeniu warszawskiej szkoły policyjnej, został funkcjonariuszem policji w Krakowie. Piastował funkcję posterunkowego w I Komisariacie Państwowej dzielnicy Kazimierz, następnie dwa lata później został funkcjonariuszem policji rzecznej na Wiśle w dzielnicy Zwierzyniec.
II wojna światowa Służba w konspiracji Po wybuchu II wojny światowej zaangażował się w ewakuację dokumentacji i eksponatów z Krakowa do Sandomierza. Uczestniczył w walce o most na Sanie pod Leżajskiem i bitwie pod Sokalem. W Łucku został rozbrojony przez władze sowieckie, jednak uniknął niewoli, przedostając się do Krakowa. Pod przymusem wstąpił w szeregi „policji granatowej”, podporządkowanej niemieckiemu okupantowi.