Charakterystyczna jest perforacja tarczek – być może w celu zmniejszenia wagi lub (co bardziej prawdopodobne) ważniejsza jest tutaj funkcja dekoracyjna. Często do takiego kosza doprawiano ciężkie głownie, pośrednie między głowniami rapiera a miecza, nie jest to jednak zasadą – czasem podobnie oprawiano głownie wręcz filigranowe, lub wyposażano lekkie rapiery obłękowe w niewielkie tarczki. Z pappenheimerem w ręku zginął pod Lützen król Gustaw Adolf. Kosz dzwonowy – chronologicznie ostatni powstały typ kosza, wyposażony w charakterystyczny dzwon. Oprócz niego w oprawie tej najczęściej występował również jelec i niekiedy kabłąk. Kosz dzwonowy najczęściej łączono z jednym typem głowni (długiej, z żebrem, służącej wyłącznie do pchnięć). Rapiery dzwonowe powstały w Hiszpanii lub we Włoszech w pierwszej połowie XVII wieku. Przy czym szczególną popularność zdobyły w Hiszpanii, gdzie używano ich do XVIII wieku, podczas gdy w innych państwach rapiery wyewoluowały już w lżejsze szpady. Nieco zdegenerowane formy rapiera dzwonowego przetrwały w Ameryce Łacińskiej aż do XIX wieku.
Rapier współcześnie Można powiedzieć, że rozmaite szkoły szermierki klasycznej przejęły elementy walki rapierem. Szkoły walki rapierem istnieją głównie w Hiszpanii i we Włoszech.