Jesienią 1951 stanął na czele utworzonego przez grupę uczniów Zespołu Samokształceniowego „Filomaci”, który na bazie własnych studiów nad marksizmem-leninizmem prowadził walkę cywilną z ustrojem komunistycznym poprzez kolportaż odezw i ulotek oraz wysyłanie anonimów z pogróżkami do działaczy partyjnych i urzędników państwowych wyższego szczebla. Za tę działalność, motywowaną sprzeciwem wobec kolektywizacji rolnictwa i wprowadzania radzieckich rozwiązań ustrojowych, został wraz z kolegami Marianem Polewczakiem i Stanisławem Pelczarem aresztowany na dwa miesiące przed maturą w marcu 1953 przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Podczas przesłuchania był torturowany. Skazany na mocy małego kodeksu karnego na dwa lata i trzy miesiące pozbawienia wolności, karę odbywał na Zamku w Rzeszowie, w Progresywnym Więzieniu dla Młodocianych w Jaworznie, od września 1953 w obozie pracy na warszawskim Służewcu i od końca 1953 w obozie pracy przy Kopalni Węgla Kamiennego „Kleofas” w Katowicach aż do zwolnienia i powrotu do Sarzyny we wrześniu 1954.