W październiku 1945 wstąpił do Ligi Pisarzy i Artystów Albanii. W latach 1946–1951 zajmował się studiami nad albańskim językiem i folklorem przygotowując rozprawę dla Instytutu Folkloru. W lutym 1951 został aresztowany przez funkcjonariuszy Sigurimi w związku ze śledztwem dotyczący zamachu bombowego na budynek poselstwa ZSRR w Tiranie. Po 13 miesiącach został zwolniony. Stracił mieszkanie, w którym mieszkał z rodziną, został zmuszony do porzucenia pracy naukowej i utrzymywał się z prowadzenia małej księgarni. Z uwagi na jego znajomość języków orientalnych w 1964 podjął współpracę z czasopismem Studime filologjike (Studia filologiczne), a także wziął udział w kilku konferencjach albanologicznych. W latach 1965–1972 był zatrudniony na etacie starszego pracownika naukowego w Instytucie Lingwistyki. Największe dzieło jego życia Fjalor i orientalizmave në gjuhën shqipe (Słownik orientalizmów w języku albańskim), ukazał się po śmierci autora w roku 2005.

Był żonaty (żona Fatma), miał trójkę dzieci. W 1995 został odznaczony pośmiertnie przez prezydenta Salego Berishę Orderem Naima Frasheriego I klasy.