W 1953 zawarła związek małżeński z Georges’em de Pawloffem (zakończony rozwodem), z którym mieszkała w Kongu Belgijskim i w Paryżu. Zajmowała się dziennikarstwem jako wolny strzelec oraz tłumaczeniami dla francuskich przedsiębiorstw, współpracowała również z UNESCO. W latach 1962–1968 pełniła funkcję sekretarza generalnego wiedeńskiego instytutu badań ekonomicznych Institut für Höhere Studien und wissenschaftliche Forschung. Pod koniec lat 60. ponownie osiedliła się w Paryżu; w 1970 jej drugim mężem został dziennikarz i dyplomata Paul Blau, z którym w 1972 powróciła do Wiednia. W drugiej połowie lat 70. zajmowała się zawodowo edukacją w dziale szkoleń koncernu chemicznego Österreichische Mineralöl-Verarbeitungsgesellschaft.
Zaangażowała się w politykę w ramach Socjalistycznej Partii Austrii. Stała się jedną z głównych osób ruchu antynuklearnego w Austrii, a także jedną z pierwszych osób krajowego środowiska zielonych. Zrezygnowała później z członkostwa w SPÖ. W 1986 była kandydatką w wyborach prezydenckich. W pierwszej turze głosowania dostała 5,5% głosów, zajmując 3. miejsce wśród 4 kandydatów. W tym samym roku uzyskała mandat posłanki do Rady Narodowej, kandydując z listy Zielonej Alternatywy (sygnowanej dodatkowo jej nazwiskiem).