Grodzisko Barbara – wczesnośredniowieczne grodzisko, pochodzące z okresu formowania się państwa polskiego (X wiek), położone między jeziorami Gorzuchowskim i Kłeckim przy drodze Gniezno–Wągrowiec. Jest to tzw. grodzisko pierścieniowe, dolinne, o kształcie owalnym i zachowanych wymiarach około 40 x 35 m.
Opis Gród otoczony był wałem obronnym o konstrukcji rusztowej z budynkiem bramnym. Wewnątrz obiektu, wzdłuż wałów biegła okrężna ulica, wzdłuż ulic poprzecznych znajdowała się natomiast gęsta zabudowa mieszkalna. Od strony południowej do grodu przylegało podgrodzie. Gród posiadał bardzo dobre położenie strategiczne; powstał na terenach podmokłych w pobliżu rzeki Małej Wełny, przy ważnym trakcie wiodącym na Pomorze, a jednocześnie w centrum znacznego skupiska osadniczego z okresu wczesnego średniowiecza. Grodzisko przeżywało swój największy rozkwit w 2 poł. X w. za czasów Mieszka I, stanowiąc jeden z istotnych punktów w systemie obronnym i administracyjnym państwa wczesnopiastowskiego. O znaczeniu grodziska świadczy fakt posiadania podgrodzia (być może nawet dwóch), a także osad służebnych (m.in. Wilkowyja, Świniary, Łagiewniki). Prowadzone badania zmierzają do ustalenia czy kłeckie grodzisko nie odgrywało w państwie Piastów istotniejszej roli niż dotychczas przypuszczano tj. czy nie był to gród rangi Grzybowa lub Giecza.