Gdy dorastała, edukacja w wiejskich obszarach Banapur kobiet była wielkim tabu. Dziewczynkom rzadko pozwalano uczęszczać do liceum. Po zakończeniu gimnazjum Pradhan była zmuszana, by zakończyć edukację. Mimo tego codziennie chodziła 15 km, by dotrzeć do jedynego liceum w regionie. Jest pierwszą kobietą z Ayatapur ze świadectwem ukończenia liceum.

Po ukończeniu Patitapaban High School w Gambharimunda wraz z rodziną przeniosła się do Puri, by moc studiować. Niewielkie zarobki z uprawy gruntów rolnych sprawiły, że trudno było się jej utrzymać. Po zdaniu egzaminów Pradhan zaczęła pracować, by utrzymać rodzinę i zapłacić za studia, gdyż matka zachorowała na raka. Pradhan uzyskała licencjat z ekonomii w Government Women's College w Puri i tytuł magistra z literatury języka orija na .

Aktywizm Pradhan zauważała, że kobiety w jej rodzinnej wiosce doświadczały przemocy domowej. Zainspirowało ją to do aktywizmu. Jej celem stała się walka o prawa kobiet:The village I was born in, I had observed that the women would always be very troubled, and there was a lot of domestic violence. These ladies were just not getting the respect they deserved at home;