Istotna jest tylko sama władza, intrygi, budowanie powiązań personalnych, popełniane draństwa i odgrywanie się.
Książka, podobnie jak inne powieści polityczne Kisielewskiego, jest krytykowana za przegadanie, nadmiar dygresji, mało interesujących bohaterów. Z drugiej strony, jak pisze Andrzej Horubała „powieści publikowane u Giedroycia wdzierały się w miejsca nieopisane, poruszały tematy zakazane przez cenzurę, stawiały pytania nieobecne w oficjalnej debacie i stanowiły swoistą kronikę kolejnych dekad realnego socjalizmu”.
Jerzy Giedroyc określił powieść „najbardziej interesującą” z dzieł Kisielewskiego, choć dodawał, że najciekawsza była jej strona „treściowa”, nie literacka. Generalnie oceniał powieści Kisielewskiego jako „literacko bardzo słabe”, zaś w jego ocenie komplementy pod ich adresem brały się stąd, że Kisielewski był powszechnie lubiany. Określił Widziane z góry jako „dokument, naświetlenie nastrojów inteligencji”, co zdecydowało o powodzeniu powieści i wywołało wielkie zainteresowanie. Zofia Hertz dodaje, że powieść „odkrywała kuchnię systemu”, a fakt, że sprawiała wrażenie, że napisała ją osoba bardzo dobrze wtajemniczona, zabolał partyjną „wierchuszkę”.