Po zakończeniu II wojny światowej zdecydował nie ujawniać się władzy komunistycznej. 10 czerwca 1945 roku awansował na szefa sztabu Pomorskiego Okręgu DSZ. Po rozwiązaniu DSZ przystąpił do Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” (WiN), stając na czele Pomorskiego Okręgu WiN we wrześniu 1945 roku. Zorganizował sieć terytorialną, która obejmowała Pomorze Nadwiślańskie oraz odtworzył ośrodek wywiadu i kontrwywiadu na Wybrzeżu i pion zbrojny WiN dysponujący na terenie kilku powiatów sześcioma oddziałami bojowymi.
16 października 1945 roku został ostrzeżony przez Halinę Krzeszowską o prowadzonych przez Urząd Bezpieczeństwa aresztowaniach. 5 grudnia 1945 roku otrzymał od szefa WiN płk Jana Rzepeckiego ps. „Prezes” i „Ślusarczyk” instrukcję, by ujawnić się nowym władzom. Lutym 1946 roku udał się do siedziby Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, w celu potwierdzenia aktu odejścia z konspiracji. Na miejscu został aresztowany i przekazany prokuratorze wojskowej. Był więziony przy ul. Rakowieckiej w Warszawie, nie został objęty amnestią.