Tą metodą zwiększa się czułość układu – nawet mały sygnał wejściowy w.cz. wytwarza na wyjściu wysoki poziom sygnału małej częstotliwości, właśnie dzięki dodatniemu sprzężeniu zwrotnemu. Siłę tego sprzężenia (reakcję) reguluje się kondensatorem C4, który wpływa na ilość prądu powracającego do wejścia, albo poprzez zmianę położenia cewki L3 – wtedy reguluje się siłę oddziaływania tej cewki. W sytuacji, gdy sprzężenie przekroczy pewną krytyczną wartość, układ zamienia się w generator i zaczyna wytwarzać drgania o częstotliwości obwodu rezonansowego L2 – C1. Najkorzystniejsze ustawienie siły sprzężenia zwrotnego jest tuż przed punktem powstawania oscylacji.
Zaletą tego układu jest jego bardzo duża czułość i wysoka selektywność (uzyskiwana dzięki odtłumieniu obwodu rezonansowego), dobra praca dla różnych zakresów częstotliwości oraz prostota konstrukcji. Układ umożliwia również odbiór sygnałów telegraficznych (A1) i jednowstęgowych (SSB) po wprowadzeniu go w stan oscylacji. Do wad należy skomplikowana obsługa (konieczność jednoczesnego strojenia częstotliwości i reakcji) oraz możliwość promieniowania zakłóceń przez antenę, jeśli układ się wzbudzi (co można wyeliminować stosując stopień wzmacniacza w.cz.