Anna Wasilewska rozpoznała napastników. Według relacji jej synów miała zwrócić się do ks. Stanisława Mikulskiego – ówczesnego proboszcza parafii w Trzciannem, którego uważano za nieformalnego przywódcę „partyzantów” – z prośbą o pomoc w odzyskaniu zrabowanych koni. Z kolei według relacji mieszkańców Trzciannego, które przytacza w swej książce Mirosław Tryczyk, kobieta miała rozpoznać jednego z napastników podczas mszy, gdyż pojawił się w kościele w zrabowanej koszuli, należącej do jej zmarłego męża. Miała wtedy publicznie oskarżyć mężczyznę o napaść i zagrozić, że zgłosi się do Urzędu Bezpieczeństwa, jeśli ukradzione konie nie zostaną zwrócone.
W obawie przed kolejnym napadem Wasilewscy przez długi czas nocowali poza domem. Nie zapobiegło to jednak tragedii. 16 sierpnia 1945 roku gospodarstwo zostało ponownie napadnięte przez tę samą grupę „partyzantów”, a Annę zgwałcono i zastrzelono na oczach synów. Według braci Wasilewskich proboszcz Mikulski odmówił zamordowanej katolickiego pogrzebu, co miało być formą kary za to, że po pierwszym napadzie rozpoznała napastników.