thumb|180px|Harunobu Suzuki (ok. 1725–1770), Śnieg (z serii „Eleganckie cztery pory roku”, Fūryū setsugekka, 1769) thumb|180px|Eishi Chōbunsai (1756-1829), Fūryūryaku rikugei: Ikebana – elegancja, smak, wyrafinowanie, jedna z wartości estetycznych, która rozpowszechniła się w Japonii w okresie Heian (794–1185). Oznacza wspaniałe, wyszukane projekty, które miały zaskakiwać.
W przeszłości słowo to zostało uznane wraz z basara (działanie bez zahamowań, pobłażanie sobie, ekscentryczność)Basara → (arch.) słowo modne w XIV wieku, wyrażające ówczesne trendy społeczne i kulturowe. i suki (wyrafinowany smak) za przeciwieństwo wabi-sabi.
Fūryū odnosi się do wyrafinowanego gustu osoby kulturalnej, wyrafinowanej oraz do dzieł sztuki i innych rzeczy związanych z takimi osobami. Słowo wywodzi się od chińskiego fēngliú, wyrażenia, które oznaczało w przeszłości „dobre zachowanie i maniery”. Kiedy dotarło ono do Japonii ok. VIII wieku nabrało znaczenia bardziej estetycznego, odnosząc się do obyczajów mieszczan, a następnie do wszystkich rzeczy związanych ze sztuką, uważanych za eleganckie, gustowne, artystyczne.