w Moliera i Platée Jeana-Philippe’a Rameau.
Tradycję kultywowano zarówno w środowiskach wiejskich, jak i w miastach. Pochodom towarzyszyła często tzw. kocia muzyka oraz układane na tę okazję prześmiewcze pieśni i wiersze, o charakterze wulgarnym i obscenicznym. Organizowano je na kształt karykaturalnych procesji i rewii wojskowych. Znana jest XVII-wieczna relacja przebiegu takiego pochodu z terenu Włoch, w której wymieniono instrumenty, na jakich wygrywano kocią muzykę: dzwonki, grzechotki, rogi i trąby, ale też garnki i inne naczynia. Najczęściej celem pochodów był dom ofiary, pod którym następnie urządzano hałas, trwający niekiedy kilka dni; w niektórych przypadkach osoba będąca celem musiała opłacić haracz na rzecz uczestników pochodu. Okup stanowić miał symboliczną ofiarę za popełnione przewinienie. W innych wypadkach traktowano jako narzędzie społecznego ostracyzmu, a pochody i hałasy urządzano tak długo, aż ofiara opuści społeczność, z której została wykluczona.