Od 1910 działał w związku harcerskim.
Podczas I wojny światowej w kwietniu 1915 został wcielony do armii austriackiej jako jednoroczny żołnierz i przydzielony do 45 pułku artylerii polowej w Wiedniu. Od września 1915 do końca wojny przebywał na froncie rosyjskim i albańskim. W szeregach C. K. Obrony Krajowej został mianowany chorążym artylerii w rezerwie z dniem 1 października 1917, a w styczniu 1918 awansowany na stopień oficerski podporucznika rezerwy. Do 1918 był przydzielony do Pułku Artylerii Polowej Nr 145. W wojsku austriackim pozostawał do końca wojny.
Powracając na ziemie polskie z frontu albańskiego wraz ze swoją baterią w grudniu 1918 w Drohobyczu został aresztowany przez Ukraińców w trakcie trwającej wojny polsko-ukraińskiej. W maju 1919 został uwolniony przez Wojsko Polskie. Wówczas, tj. 19 maja 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Następnie udał się wraz z baterią 9 dywizjonu artylerii ciężkiej na front w trakcie wojny polsko-bolszewickiej. Pełniąc stanowisko dowódcy baterii 13 kwietnia 1920 pod Konotopem został dwukrotnie ranny trafiony kulami z karabinu maszynowego. Po wyleczeniu powrócił do służby w baterii w czerwcu 1920 i służył do końca wojny z bolszewikami. Latem 1920 brał udział w walkach koło Brześcia Litewskiego oraz pod Moryczem i w rejonie miejscowości Kalnikowicze, Ptycz, Brześć, Hrubieszów.