3 grudnia 1924 jego tytuł zmieniono na wikariusz apostolski Mukdenu (Shenyangu).
Jego pontyfikat przypadł na trudną sytuację polityczną i niepokoje w Mandżurii targanej wojną i bandytyzmem. Z tych powodów nie był w stanie zapewnić obsady duszpasterskiej na dużym terytorium wikariatu, głównie w jego wschodniej części, będącej bastionem hunhuzów. Z powodu braku bezpieczeństwa zamykano klasztory i szkoły. Od 1927 napotykano systematyczny sprzeciw wobec budowy nowych szkół i kościołów. Po inwazji Japonii, w 1932 wikariat znalazł się na terenie Mandżukuo. Wobec ówczesnej sytuacji politycznej bp Blois zachowywał powściągliwość.
Aby zaradzić problemom bp Blois dbał o wzrost liczby księży, w tym kształcenie rodzimego duchowieństwa (w 1925 22 księży wikariatu pochodziło z miejscowej ludności) oraz napływ misjonarzy. Sprowadził do swojej misji inne zgromadzenia, które za jego pontyfikatu się uniezależniły poprzez podział wikariatu apostolskiego Mukdenu na trzy mniejsze wikariaty. Zapewniał obsługę duszpasterską wszystkim narodowościom, sprowadzając kapłanów znających japoński i koreański. Wspierał założone przez jego poprzednika Marie-Félixa Chouleta Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Serca Maryi, dla którego w 1932 uzyskał zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej.