Ruch rewolucyjny na wsi Wiosną 1905 r. na Łotwie rozpoczęły się również strajki robotników rolnych. Z różnym natężeniem trwały one również latem, przybierając na sile szczególnie w lipcu 1905 r., gdy zaczęły towarzyszyć im przypadki podpalania dworów oraz napaści na urzędy gminne. r. władze carskie wprowadziły w związku z tymi wydarzeniami stan wojenny w guberni kurlandzkiej. Na wsi łotewskiej wydarzenia rewolucyjne przybrały również charakter antyklerykalny i antykościelny. Dochodziło do sytuacji, w których zgromadzeni w kościele przerywali pastorowi, gdy ten zamierzał modlić się za cara, a nawet wypraszali go ze świątyni i pozwalali, by z ambony zamiast niego głos zabierał działacz socjaldemokratyczny.
r. przedstawiciele gmin wiejskich guberni inflanckiej i kurlandzkiej, zgromadzeni na zjeździe w Rydze, zażądali likwidacji istniejących organów władzy gminnej i wyboru zupełnie nowych, drogą demokratycznych wyborów. W rezolucji zjazdu zapisano: