Tam został dyrektorem II Liceum dla Pracujących. W 1957 został zastępcą profesora w krakowskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej. W 1961 uzyskał doktorat i awansowany został na starszego wykładowcę. W 1966 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1967 został docentem. W 1969 wybrany na stanowisko dyrektora nowo powstałego Instytutu Nauk Pedagogicznych WSP. Funkcję tę pełnił do 1978. W międzyczasie, w 1972, został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W latach 1975–1978 był prorektorem WSP ds. nauczania. Zasiadał w Senacie Uczelni.

Przewodniczył Komisji Nauk Pedagogicznych krakowskiego oddziału PAN. Był działaczem ZSL i ZBOWiD. Wybrano go na kierownika Sekcji Kształcenia Nauczycieli przy Zarządzie Głównym ZNP. Współzakładał i przewodził krakowskiej sekcji Towarzystwa Wolnej Wszechnicy Polskiej. Był ponadto działaczem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej.

W działalności naukowej skupiał się na zagadnieniach metodyki nauczania. Wydawał prace naukowe i materiały szkoleniowe nt. m.in. pedagogiki, technik uczenia się młodzieży, metodyki nauczania języka polskiego, kształcenia nauczycieli.