Wytwórni nadano nazwę „Kinga”, gdyż podobnie jak działająca od czasów św. Kingi kopalnia soli, znajdowała się w podziemiu. Pomieszczenie zostało specjalnie przygotowane i przystosowane do pracy konspiracyjnej. Na zewnątrz widoczny był barak, w którym znajdowała się legalna wytwórnia słomianych mat ogrodniczych z głośno pracującą słomiarnią. Do części podziemnej wchodziło się przez szafę ubraniową. Hala o powierzchni 100 m², według wspomnień piękna, jasna, polakierowana i silnie oświetlona, była podparta w środku kolumnami. Drugie wyjście ewakuacyjne znajdowało się na końcu podziemnego korytarza, w ogrodzie klasztornym zgromadzenia szarytek przy ul. Tamka.
Amonit produkowano w „Kindze” we wrześniu i październiku 1943 roku (przerwano ze względu na zagrożenie) oraz w lutym i marcu 1944 roku. Łącznie wytworzono tu około 4 ton tego materiału wybuchowego. Pracując na dwie zmiany wytwarzano nawet do 300 kg amonitu w ciągu doby. Załoga liczyła 17 osób. Początkowo przykrywką do działalności była wytwórnia mat ogrodowych, ale dla skuteczniejszego kamuflażu, na parterze budynku zorganizowano produkcję środków piorących, którą opiekował się działacz konspiracji, dr Jan Tabeau z Pionek.