Walczył w powstaniu warszawskim jako strzelec Armii Krajowej, początkowo jako łącznik w batalionie „Kiliński”, a od połowy sierpnia w Harcerskiej Poczcie Polowej. Uczestniczył w osłonie zdobycia budynku PASTY. Po upadku powstania przebywał w niewoli niemieckiej w stalagach XI-B Falligbostel, następnie Stalagu VI-J Dorsten w Krefeld-Fichtenhein. Zajmował się m.in. porządkowaniem gruzów miasta. W styczniu 1945 został ranny w wyniku bombardowania stalagu (co skutkowało niedotlenieniem mózgu), następnie z niego uciekł i po poddaniu się był krótko aresztowany. Wraz z innymi jeńcami był prowadzony do obozu w Paderborn, w kwietniu 1945 uwolniony przez wojska kanadyjskie. Wraz z nimi w kwietniu i maju 1945 uczestniczył w końcowej fazie II wojny światowej, zajmując się ochroną polowego lotniska pod Celle. Następnie od lipca 1945 był wartownikiem w różnych obozach w brytyjskiej strefie okupacyjnej Niemiec.