Wziął udział w licznych akcjach jako dowódca kilkudziesięciu bombowców; pod koniec 1942 roku został ranny. W 1943 roku wziął udział w bitwie nad Neretwą i nad Sutjeską, następnie po raz trzeci został przyjęty do Komunistycznej Partii Jugosławii, mianowano go również na komisarza 7. Brygady Krajiny.
W 1944 roku został mianowany komisarzem szkoły oficerskiej w Sztabie Naczelnym, następnie komisarzem 10. Oddziału. Pod koniec II wojny światowej otrzymał stopień podpułkownika.
Po II wojnie światowej Został powołany na stanowisko nauczyciela w Wyższej Szkole Partyjnej, a w 1947 roku został szefem Administracji ds. Agitacji i Propagandy.
W 1948 roku wziął udział w V Zjeździe Komunistycznej Partii Jugosławii. Pod pretekstem polowania, w nocy z dnia 11 na 12 sierpnia tegoż roku wraz z generałami Arso Jovanoviciem i Branko Kađą Petričeviciem podjął nieudaną próbę ucieczki z kraju przez granicę z Rumunią; Jovanović zginął wpędzony w zasadzkę, a Petričević został aresztowany.