W 1958 roku, w obawie przed możliwością ponownego aresztowania, wraz z przyjaciółmi uciekł do Albanii, której władze z kolei wysłały ich do Rumunii, a stąd bezpośrednio do Moskwy; władze radzieckie zaproponowały im kontynuację edukacji lub rozpoczęcie pracy, Dapčević zdecydował się jednak kontynuować działalność polityczną. W 1961 roku wpłynął na Konferencję Partii Komunistycznych w Moskwie; potępiono Związek Komunistów Jugosławii jako partię rewizjonistyczną i przeciwną marksizmowi. Następnie tymczasowo mieszkał w Chinach.
Podczas kryzysu kubańskiego w 1962 roku zorganizował wyjazd na Kubę; mimo uzyskania wiz, władze radzieckie nie zezwoliły ochonikom na wyjazd. Po XXII Zjeździe KPZR, który odbył się w 1961 roku, Dapčević poparł stanowisko albańskich i chińskich komunistów w konflikcie z Komunistyczną Partią Związku Radzieckiego oraz rozpoczął aktywną działalność w walce przeciwko rewizjonizmowi; skutkowało to otrzeżeniem i nakazem zaprzestania danych działań ze strony władz radzieckich. W latach 1964–1965 mieszkał w Odessie, gdzie pracował nad swoją pracą doktorską na temat historii jugosłowiańskiego ruchu robotniczego.