Osoby nie zaszczepione przeciwko ospie zmarły: dzieci i 1 osoba dorosła (była to nauczycielka, która odwiedziła 9-latka).
Przez Aralsk przebiegała krajowa linia kolejowa, która łączyła z Moskwą i europejską częścią ZSRR z południowymi regionami Kazachstanu, w tym stolicą Ałma-Atą, a także wszystkimi republikami Azji Środkowej. Piotr Burgasow pełniący funkcję wiceministra zdrowia ZSRR uzyskał zgodę na wprowadzenie zakazu zatrzymywania się pociągów w Aralsku. Do miasta przyjechali epidemiolodzy z całego ZSRR. Aralsk został otoczony gęstym pierścieniem, tak aby żaden z mieszkańców nie mógł się z niego wydostać. Początkowo kordon stworzyli żołnierze z części miejscowego garnizonu, a potem przerzucono im do pomocy żołnierzy z innych regionów ZSRR. Na morzu dostępu do Aralska broniły okręty wojenne. Dodatkowo żołnierze pomagali milicji w izolacji osób, które miały kontakt z zakażonymi. Władzom sowieckim udało się wówczas ukryć epidemię przed światem, ponieważ urzędnicy nie zgłosili jej do Światowej Organizacji Zdrowia.
W książce Mify o boleznjach (Mity o chorobach) Sergej Bubnowskij i Igor Prokopenko (dziennikarz) postawili tezę, że powodem wybuchu epidemii ospy w Aralsku był wiatr, który zwiał w stronę Aralska chmurę preparatu ospy. Powstała ona po zdetonowaniu nad Wyspą Odrodzenia małej bomby o wadze 400 gramów.
Przypisy
Kategoria:Broń biologiczna ospy w Aralsku Kategoria:1971 w ZSRR