Byli bici i katowani na śmierć.
Mieszkańcom getta zakazano spożywania mięsa, jajek, masła i mleka. Aby wyegzekwować ten zakaz, Niemcy sprawdzali nawet garnki w domach.
19 lutego 1942 roku pod zarzutem rzekomego sabotażu wywieziono do KL Auschwitz przewodniczącego Judenratu Bezalela Cuckiera, a także dwóch innych członków Rady: Kalmena Teichlera i Mendela Nussbauma. Z nadania Mojżesza Merina nowym przewodniczącym Judenratu został Władysław Boehm, który sprawował tę funkcję do momentu likwidacji getta.
Publiczne egzekucje Jednym z zarządców getta, który zapisał się w jego historii szczególnym okrucieństwem, był SS-Sturmbannführer Heinrich Lindner. Częstym procederem było przeprowadzanie publicznych egzekucji na Żydach posądzonych o najdrobniejsze nawet „przewinienia”. W kwietniu 1942 roku na pl. Krzyskim za rzekome posiadanie nielegalnej żywności powieszono publicznie siedmiu mężczyzn. Przed śmiercią ofiary były torturowane. Aby zapewnić w czasie egzekucji odpowiednio liczną „publiczność”, Niemcy uciekli się do podstępu. Zabrali mieszkańcom getta dokumenty osobiste i oddali je w miejscu wykonywania zbrodni, nie informując wcześniej Żydów o prawdziwym celu zgromadzenia.