Aspazja – powieść fantastycznonaukowa, debiut powieściowy Andrzeja Ostoi-Owsianego (w publikacji użyto tylko pierwszego członu nazwiska) wydana po raz pierwszy w 1958 r. nakładem Wydawnictwa Łódzkiego.
Fabuła Narrator, inżynier Lech Bylina jest łącznościowcem w składzie dziewiętnastej ekspedycji lecącej na Marsa, z poprzednich żadna nie wróciła. Ziemianie odkrywają tam cywilizację pszczół-robotów. Następuje zderzenie ekstrawertycznej cywilizacji ludzkiej z introwertyczną marsjańską społecznością.
Autor używa tu neologizmów, opisując świat przyszłości, jak: aeronetka, metanylon, somnatyna, vitavin, subbomby, subenergia.
Odbiór Antoni Smuszkiewicz pisze, że powieść „przełamuje schemat inauguracyjnego charakteru podróży kosmicznej” (w odróżnieniu od np. utworów Umińskiego, Lema oraz Borunia i Trepki), nie opisując pierwszej, lecz dziewiętnastą podróż Ziemian na Marsa, choć traktowana jest przez autora jakby była pierwszą. Ostoja wykorzystał tu także jeden z tradycyjnych motywów podejmowanych w początkach polskiej s-f – kontakt z obcą cywilizacją, jak ocenia Smuszkiewicz – groteskowo przedstawiając wygląd obcych.