Według relacji p. Kleina z Subków, zięcia Lipińskiego, jego teść dostał się w ręce Prusaków nad Drwęcą, jednak "na szczęście wziął go do niewoli jakiś Puckowski, Polak i rodak z Pączewa, służący w 65 pułku pruskim jako podoficer. Osadzono Lipińskiego we więzieniu w Działdowie, gdzie podczas trzymiesięcznego pobytu wszy go chciały zjeść, bo nikt się nie ujął za nim. Potem przewieziono go do Poznania, gdzie po wyroku przesiedział dalsze 6 miesięcy, lecz tam zajęły się nim panie z arystokracji i dostarczyły bielizny itd. Po wypuszczeniu z więzienia wzięto go do wojska do czarnych huzarów w Starogardzie, przy którym to pułku odbył wojnę austriacką . Po powrocie i puszczeniu po trzech latach [tj. zwolnieniu ze służby] z powodów familijnych (ojciec jego bowiem po raz trzeci się ożenił i nie chciał mu zdać gospodarstwa), nie mając utrzymania ani możności złożenia matury wrócił do pułku huzarów i odbył wojnę francuską [1870-71]. Po powrocie i kilkuletniej biedzie przejął gospodarstwo po ojcu, ożenił się z Tuchołkówną ze znanej rodziny pomorskiej, siostrą ks. proboszcza Tuchołki z Nowej Cerkwi. Gdy w 1891 r. umarło mu z 4 dzieci 3 [na cholerę?] sprzedał gospodarstwo i żył początkowo w Pączewie, potem w Pelplinie, gdzie w 1913 r.