Erzsébet Szapáry (ur. 2 czerwca 1902 w Budapeszcie, zm. 26 maja 1980 w Lozannie) – węgierska hrabianka częściowo (po matce) polskiego pochodzenia zaangażowana w pomoc Polakom przedostającym się na Węgry podczas II wojny światowej.
Życiorys Pochodziła z rodziny arystokratycznej. Jej rodzicami byli oraz Maria z domu Przeździecka.
Po wybuchu II wojny światowej zaangażowała się w pomoc dla szukających schronienia na Węgrzech Polaków w ramach Węgiersko-Polskiego Komitetu Opieki nad Uchodźcami. W latach 1940–1944 była jego współprzewodniczącą. Dzięki zdolnościom organizacyjnym, talentowi zjednywania sobie ludzi oraz wpływom (była spokrewniona z regentem Miklósem Horthym) udawało jej się skutecznie realizować działania na rzecz Polaków i Żydów. Kierowała bezpośrednio wydziałem ds. obozowych, który odpowiadał za problemy administracyjne uchodźców, dostawy ubrań, obuwia, podział paczek z żywnością, a na początkowym etapie także za oświatę i harcerstwo. Brała także udział w życiu społecznym polskich uchodźców. Pomogła w utworzeniu Domu Sierot Polskich Oficerów w Vácu, zamieszkałego w większości przez dzieci żydowskiego pochodzenia. Dzięki jej pomysłowości (m.in.