Miały one ponadto mniejszą liczbę dział, z tego przy ostrych kątach kursowych mogła strzelać jedynie część dział, a prosto w kierunku dziobu i rufy tylko po jednym.
Krążowniki typu Tenryū były pierwszymi nowoczesnymi japońskimi lekkimi krążownikami, z opancerzeniem burtowym. W programie rozbudowy floty 8-4 przyjętym w lipcu 1917 roku przewidziano zbudować dalsze sześć okrętów zmodyfikowanego typu 3500-tonowego, lecz z uwagi na ich ograniczone możliwości bojowe i niewystarczającą już prędkość w porównaniu z nowymi niszczycielami i projektowanymi amerykańskimi krążownikami, zdecydowano następnie zbudować zamiast tego serię krążowników lekkich średniej wielkości (5500-tonowych, typu Kuma), opierając ich konstrukcję na bazie powiększonego typu Tenryū.
Opis Opis ogólny i kadłub thumb|Sylwetka krążowników typu Tenryū z materiałów wywiadu amerykańskiego – na prawym dolnym szkicu zaznaczone na czarno opancerzenie (pas pancerny w rzeczywistości dochodził do pokładu górnego). Po lewej stronie na dole schemat przedstawiający kąt ostrzału dział. Kadłub okrętów typu Tenryū przypominał powiększone niszczyciele, o dużym stosunku długości do szerokości (11,28:1). Okręty miały długość całkowitą 142,65 m, a na konstrukcyjnej linii wodnej 139,27 m. Szerokość maksymalna wynosiła 12,34 m.