Do końca XIX wieku powstała na nim zwarta zabudowa wielkomiejska, z pierzejową zabudową wzdłuż ulic, na którą składały się kamienice z funkcją reprezentacyjną na zewnątrz oraz w niektórych przypadkach z przedogródkami i wolnymi od zabudowy wnętrzami kwartałów ulicznych, wypełnionymi zielenią. W wyniku działań wojennych prowadzonych w czasie II wojny światowej podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r. znaczna część zabudowy uległa zniszczeniu, a tylko część nadawała się do użytkowania lub odbudowy. Wolne tereny pośród rozrzuconych budynków przedwojennych przeznaczono pod budowę osiedla mieszkaniowego, którego realizację rozpoczęto pod koniec lat 50. i kontynuowano w latach 60. XX oraz latach 70. XX wieku. Pierwszych 488 mieszkań w nowych budynkach położonych przy ulicy Borowskiej, Glinianej i Łódzkiej oddano do użytku w 1960 r. Projektantami osiedla byli architekci: Julian Łowiński, Ryszard Kożuch.