Geografia religii – jedna z młodszych dyscyplin geografii wyodrębniona w ramach geografii kultury i geografii człowieka, zajmuje się badaniem relacji pomiędzy przestrzenią geograficzną a religią.
Przedmiot badań Geografia religii ma charakter interdyscyplinarny, powiązana jest ściśle z innymi dyscyplinami geografii oraz z naukami pokrewnymi do których zalicza się: religioznawstwo, historię, socjologię, etnologię itd.
Problematyka badawcza obejmuje następujące zagadnienia: środowisko geograficzne a religia, przestrzeń sakralna i krajobraz sakralny, ekspansja religii w różnych skalach geograficznych, migracje religijne, pielgrzymki, turystyka religijna, wpływ religii na typy osadnicze, wpływ religii na gospodarkę, religia a ochrona środowiska, kartografia i regionalizacja religijna.
Historia badań Badania zagraniczne Terminu geografia religii jako pierwszy użył w roku 1642 angielski uczony Thomas Browne w dziele Religio Medici. Rozwój badań przypadł najpierw na XIX wiek, kiedy geografia zaczęła szerzej interesować się różnymi aspektami działalności człowieka. Bardzo ważne dla ukształtowania nowej dyscypliny okazały się prace niemieckich badaczy, zwłaszcza Carla Rittera i Friedricha Ratzela.