Na podstawie cech morfologicznych i morfometrycznych zidentyfikowano 15 rejonów jaskini.
Zgodnie z genezą, jaskinia powstała wskutek działania wody i rozpuszczania skał w (procesie krasowienia), rodzaj jej sieci jest określony przez kierunek przepływu wód podziemnych, przy czym zapadnięcia się jaskini i sedymentacja odgrywają drugorzędną rolę. Taką budowę mają najważniejsze i najbardziej różnorodne jaskinie świata. Rozmiary (rozwinięcie) sieci speleologicznej przekraczające 50 km sprawiają, że jaskinię, zgodnie z przyjętą klasyfikacją, można uznać za bardzo dużą, a nawet gigantyczną. Jaskinia położona jest na głębokości od 5 do 50 m, odległość między skrajnymi punktami sieci jaskiń przekracza 1250 m. Początkowo otwór jaskini pojawił się w ścianach kamieniołomu w związku z eksploatacją złoża gipsu, później urządzono sztuczne wejście.
Z punktu widzenia ogólnego kierunku rozwoju sieć speleologiczna jest pozioma w płaszczyźnie pionowej i ma dwa preferencyjne kierunki w płaszczyźnie poziomej (20-50° NE i 290-310° NW) określone przez czynnik tektoniczny – położenie trójwymiarowej sieci litoklazów, odpowiednio szczelin i diaklaz oddziałujących na warstwę krasową.