Po zwolnieniu z obozu od 1940 roku działał w strukturach Armii Krajowej. Jako ps. „Sanus” był zastępcą szefa sanitarnego Obwodu Ostrołęckiego AK, a później – do wyzwolenia – szefem sanitarnym. Był lekarzem 5 Pułku Ułanów Spieszonych AK. Udzielał pomocy lekarskiej członkom konspiracji i ludności cywilnej. Z braku środków uśmierzających często musiał operować rannych bez znieczulenia, np. Edwarda Filochowskiego „Sana”. Ochraniał Polaków przed wyjazdami na przymusowe roboty do Niemiec i przed aresztowaniami, poświadczając zły stan zdrowia. W ten sposób uratował np. Ryszarda Pszczółkowskiego „Gryfa”, który nie stawił się do pracy w Rejonie Dróg Wodnych, bo zajmował się w tym czasie szkoleniem podoficerów.

W ostatnich latach życia angażował się – jako członek i przez jedną kadencję prezes Warszawskiego Koła Towarzystwa Przyjaciół Ostrołęki. Był mężem Krystyny z d. Kolbe – lekarki medycyny, mieli troje dzieci: Krystynę, Andrzeja i Włodzimierza, ośmioro wnuków. Był związany z Ostrołęką, następnie z Warszawą.