Genitalia samca mają gruszkowaty edeagus z szeroko-taśmowatym, niezwiniętym spiralnie endofallusem pokrytym kolcami, które w części szczytowej rozmieszczone są w czterech szeregach podłużnych.
Ekologia i występowanie Owad zasiedla lasy i rozmaite biotopy przekształcone, chętnie też synantropijne. Stroni od gleb wilgotnych. Bytuje wśród rozkładających się szczątków roślinnych, pod odchodami i padliną oraz w zamieszkałych dziuplach. W okresie zimowym znajdowany bywa w gniazdach kretów. Poluje na drobne bezkręgowce i ich larwy.
Gatunek pierwotnie palearktyczny, ale współcześnie jako zawleczony obecny też w Nearktyce i krainie neotropikalnej. Podgatunek nominatywny w Europie znany jest z Irlandii, Wielkiej Brytanii, Portugalii, Hiszpanii, Francji, Belgii, Luksemburgu, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Macedonii Północnej, Grecji i europejskiej części Rosji. Na kontynencie tym na północ zasięgiem wykracza daleko poza koło podbiegunowe. W Afryce stwierdzono jego występowanie na Azorach, Wyspach Kanaryjskich, Maderze, w Maroku, Algierii i Tunezji. W Azji wykazany został z Turcji, Gruzji, Syberii, Kazachstanu i Iranu.