Były to zarazem ostatnie naloty przeprowadzone przez lotnictwo podporządkowane rządowi w Vichy.
thumb|Patrolowe Wellingtony na lotnisku w Gibraltarze, 1945 rok Podjęto decyzję o refortyfikacji kolonii i wydrążono w Skale Gibraltarskiej 48 km tuneli. Zainstalowano również dodatkowe działa przeciwlotnicze. W toku 1940 roku ukończono na lotnisku krótki pas startowy, używany przez samoloty patrolowe. Dopiero w grudniu 1941 roku rozpoczęto pracę nad rozbudową lotniska, po tym, jak uznano, że może ono stanowić punkt tranzytowy w transporcie wojskowym na Bliski Wschód. Zdecydowano o budowie pasa o długości 1417 m i szerokości 137 m, co wymagało nadbudowania pasa o przynajmniej 500 m w głąb Zatoki Gibraltarskiej, w kierunku na zachód. Do budowy w morzu wykorzystywano surowiec odstrzeliwany ze skały oraz uzyskiwany przy drążeniu tuneli. Pas nowego lotniska przecinał przy tym jedyną drogą łączącą półwysep z kontynentem (Drogę Hiszpańską), którą dwa razy dziennie przemieszczało się kilka tysięcy hiszpańskich robotników pracujących w Gibraltarze i wracających na noc. W styczniu 1942 roku ukończono pas długości 900 m, w kwietniu 1052 m (1155 jardów). Do listopada 1942 roku długość sięgnęła planowanych 1417 m (1550 jardów), po czym w lipcu 1943 roku jeszcze wydłużono ją do 1646 m (1800 jardów).