W skład zespołu wchodzili (poza Bartolinim): Jean-Joseph Foucou, Louis-Simon Boizot, François Joseph Bosio, Claude Ramey, François Rude, Charles-Louis Corbet, Clodion i Henri-Joseph Rutxhiel. W 1807 roku Bartolini powraca do Włoch jako profesor rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Carrarze, kierowanej przez Elisę Baciocchi, siostrę Napoleona. Siedem lat później przeprowadza się do Florencji i zakłada swoją pierwszą pracownię przy via della Scala.
Wielkim mecenasem Bartoliniego pozostawał jednak Napoleon, dla którego wykonał popiersie. W 1833 roku Bartolini został członkiem honorowym National Academy of Design. 11 kwietnia 1831 roku rzeźbiarz ożenił się z Marią Virginią Buoni, z którą zamieszkał w Borgo Pinti 87 we Florencji. Bartolini był ojcem czworga dzieci: Gerolamo Napoleone, Paola Napoleona, Giulia Rosa i Matilde Maria. W 1839 roku Lorenzo Bartolini zostaje mianowany profesorem rzeźby Akademii Sztuk Pięknych we Florencji, a 9 lat później zostaje senatorem parlamentu Toskanii.