osób jest przesadzona, ale nie istnieją źródła, które pozwoliłyby zaproponować alternatywną, bardziej wiarygodną liczbę niż ta podana przez patriarchę serbskiego. Inni historycy podają, że w tym czasie wyjechało tylko kilka tysięcy uchodźców.
Następstwa Serbowie z tych migracji osiedlili się w południowej części Królestwa Węgier (na południe od Szentendre, w którym stanowili większość ludności w XVIII wieku, w mniejszym stopniu Komárom) oraz w Chorwacji.
Wielkie migracje Serbów z Bałkanów na Nizinę Panońską rozpoczęły się w XIV wieku i trwały do końca XVIII wieku. Jednak to wielkie migracje z lat 1690 i 1737-39 były największymi przepływami ludności, po których wydano przywileje regulujące status Serbów w monarchii habsburskiej. Serbowie, którzy w tych migracjach osiedlili się w Wojwodinie, Slawonii i regionach należących do Pogranicza Wojskowego zasilili istniejącą populację serbską w tych regionach.