Rzymianie nie dorównali Grekom w widowiskach scenicznych. Wprowadzili na scenę jedynie pantomimę.
Gra sceniczna powstała ze śpiewów chórów i solowych występów bóstw albo bohaterów. Tespis pierwszy urządził rodzaj teatru na wozach. Śpiewaków przybrał w skóry kozie, na kształt satyrów. Od tragos (kozioł) wzięła się nazwa tragedii. Za Tespisa występował tylko jeden aktor. Ajschylos dodał drugiego, Sofokles – trzeciego. Tak monolog przekształcił się w dialog, a ten – w dramat. Pierwszym aktorem pierwotnego dramatu bywał sam poeta, co potem widać u Schillera czy Szekspira. Chór w tym dramacie grał rolę nauczyciela moralności. Schyłek obydwu typów widowisk nastąpił w podobnym czasie. Schyłkowe igrzyska, w których ginęli chrześcijanie doprowadziły do obumarcia starej religii i związanej z nią tragedii.
W VI wieku król Chlodwig sprowadził do Francji mimów. Później trubadurzy wystawiali przedstawienia jednego aktora ze śpiewem. Ich sztuka jednak upadła z powodu zbytniej pogoni za formą. Po nich pojawili się kuglarze, uprawiający rodzaj dźwięcznej gimnastyki.