1 marca 1926 otrzymał nominację na radcę ministerialnego. Do lipca 1927 kierował referatem arbitrażowo-koncyliacyjnym, który wcześniej zorganizował. W grudniu 1927 objął stanowisko szefa sekretariatu dyrekcji Departamentu Politycznego. Był uznawany wówczas za bliskiego współpracownika wiceministra Alfreda Wysockiego. Redagował wewnętrzne czasopismo MSZ „Polska a zagranica”. Od 15 lipca 1931 do 30 września 1933 był radcą Poselstwa w Berlinie. Jego pobyt przypadł na okres wzrostu wpływu NSDAP oraz napięć w stosunkach polsko-niemieckich. 1 października 1933 został dyrektorem Departamentu Administracyjnego. Z jednej strony stanowiło to awans, oznaczało jednak także odsunięcie od pracy ściśle dyplomatycznej. Schimitzek, realizując politykę oszczędnościową Ministerstwa Skarbu, między innymi zredukował personel kilku placówek, obniżył koszty podróży kurierskich oraz zreformował zasady wnoszenia opłat wizowych. Nadzorował też ukończoną w maju 1939 renowację siedziby resortu. W 1936 został powołany na zastępcę przewodniczącego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy MSZ. Należał do Klubu Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej, w 1939 był prezesem jego Zarządu.