Prowincja krakowska pw. Ducha Świętego w Polsce – jedna z dwóch prowincji zakonu karmelitów bosych w Polsce. Powstała w 1993 roku. Obejmuje klasztory męskie (tzw. konwenty) oraz żeńskie klasztory mniszek karmelitanek bosych (tzw. karmele).
Historia Rozwój zakonu karmelitów bosych w Polsce oraz zmiany społeczne po 1989 roku spowodowały w 1993 roku podział prowincji polskiej na dwie oddzielne: krakowską i warszawską. Prowincja krakowska odziedziczyła wezwanie Ducha Świętego.
Pierwsi zakonnicy zreformowanego Karmelu przybyli do Krakowa w 1604 roku jako misjonarze udający się na Wschód. Ich pobyt na ziemiach polskich zaowocował zainteresowaniem nową odmianą życia zakonnego. W 1605 roku przy wsparciu króla Zygmunta III zakupiono ogród za Bramą Mikołajską w Krakowie przeznaczony na pierwszą siedzibę dla zakonu. Tego samego roku przybyli zakonnicy powołani do stworzenia wspólnoty karmelitów bosych w Rzeczypospolitej. Przełożonym nowego konwentu został Hiszpan, Hurtado de Mendoza (w zakonie o. Maciej od św. Franciszka). W 1611 roku karmelici rozpoczęli budowę kolejnego kościoła wraz z klasztorem pw. św. Michała w obrębie murów miasta przy Baszcie Murarzy. Budowę zakończono w 1636 roku. W 1617 roku utworzono prowincję polską, a kapituła generalna zakonu powierza Mendozie urząd pierwszego prowincjała.