Po rozpoczęciu akcji likwidacyjnej w getcie warszawskim i wybuchu powstania, wraz z bratem schronił się w bunkrze Cederbauma, w którym ukrywał się do czasu jego wykrycia przez Niemców w dniu 10 maja 1943 roku. Następnie wraz z innymi grupami on i jego brat, ukrywali się w ruinach getta. Goldmanowie opuścili getto pod koniec czerwca 1943 roku i od tej pory ukrywali się po stronie aryjskiej korzystając z pomocy Żydowskiego Komitetu Narodowego (wraz z bratem figurują na liście zapomogowej ŻKN, a ostatnia wzmianka o nich pochodzi ze stycznia 1944 roku).
Mieczysław Baruch Goldman był autorem spisanego w listopadzie 1943 roku świadectwa pt. 75 dni w płonącym getcie, dotyczącego powstania w getcie warszawskim. Relacja ta zachowała się w archiwum Adolfa Bermana i Basi Temkin-Bermanowej opatrzona notatką z adnotacją, iż jej autor zginął. Relacja Goldmana została opublikowana w 1962 roku w Biuletynie ŻIH nr 42.
W 2023 został jednym z bohaterów prezentowanej w Muzeum Historii Żydów Polskich Polin, wystawy pt. „Wokół nas morze ognia. Losy żydowskich cywilów podczas powstania w getcie warszawskim”. W ramach obchodów 80 rocznicy powstania w getcie warszawskim, inż.