jej twarz wyraża treść, przedstawiając smutek lub spokój, jak aktor w niemym filmie”.

Jej główną inspiracją jest Sarah Vaughan, przywołując wspomnienia z dzieciństwa, kiedy wielokrotnie słuchała jej piosenek. Równie silnie inspirują ją Billie Holiday, Bessie Smith i Betty Carter. Swoje brzmienie określa jako jazz, blues, z elementami folku i teatru muzycznego.

Studiowała kompozycję i teorię muzyki w The New School w Greenwich VillageChinen, Kaplan, Fred "Cécile McLorin Salvant’s Timeless Jazz", The New Yorker, May 15, 2017.. Sukcesywnie występuje w klubach i na festiwalach jazzowych w tym Ronnie Scott's, Newport Jazz Festival, Kennedy Center, Monterey Jazz Festival i Village VanguardChinen, Nate, "Cécile McLorin Salvant, With Refined Power, Performs at the Jazz Standard", The New York Times, August 19, 2015.. W Polsce po raz pierwszy pojawiła się na Festiwalu Jazz Jantar w 2015.

W 2013 wydała swój drugi album WomanChild, który był nominowany do nagrody Grammy 2014 w kategorii Najlepszy Jazzowy Album Wokalny (Best Vocal Jazz Album). Piosenki na WomanChild to kompozycje autorskie, jak również utwory pochodzące z XIX wieku poddane współczesnej aranżacji. Kryterium wyboru stanowiły jej osobiste doświadczenia życiowe.