Ich słabszą stroną było jednak lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze bliskiego zasięgu, składające się tylko z jednej armaty kalibru 40 mm, z ograniczonym polem ostrzału. Na dwóch okrętach wykorzystano do napędu turbiny parowe wyprodukowane w Holandii jeszcze przed wojną dla dwóch niezbudowanych niszczycieli typu Gerard Callenburgh, dla dwóch pozostałych zamówiono turbiny w Niemczech. Na okrętach zastosowano też bogate wyposażenie elektroniczne własnej konstrukcji (radary i sonary).
Stępkę pod budowę drugiego okrętu tego typu „Zeeland” położono 12 stycznia 1951 roku w stoczni we Vlissingen, pod numerem budowy 269. Otrzymał on nazwę prowincji Niderlandów: Zelandii. Wodowano go 27 czerwca 1953 roku, a wcielono do służby 1 marca 1955 roku. Otrzymał numer burtowy w systemie oznaczeń NATO D809 i radiowy sygnał wywoławczy PAAU.
Opis techniczny