Okręty te natomiast nie otrzymały w ogóle wyrzutni torped, jako pierwsze niszczyciele we flotach państw europejskich. Ich słabszą stroną było jednak lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze bliskiego zasięgu, składające się tylko z jednej armaty kalibru 40 mm, z ograniczonym polem ostrzału. Na dwóch okrętach wykorzystano do napędu turbiny parowe wyprodukowane w Holandii jeszcze przed wojną dla dwóch niezbudowanych niszczycieli typu Gerard Callenburgh, dla dwóch pozostałych zamówiono turbiny w Niemczech. Na okrętach zastosowano też bogate wyposażenie elektroniczne własnej konstrukcji (radary i sonary).
thumb|Kadłub „Noord-Brabant” po wodowaniu Stępkę pod budowę trzeciego okrętu tego typu „Noord-Brabant” położono 1 marca 1951 roku w stoczni we Vlissingen, w której budowano już równolegle bliźniaczy „Zeeland”. Okręt budowano pod numerem stoczniowym 270. Otrzymał on nazwę prowincji Niderlandów: Brabancji Północnej. Wodowano go 28 listopada 1953 roku, a wcielono do służby 1 czerwca 1955 roku. Otrzymał numer burtowy NATO D810 i radiowy sygnał wywoławczy PAIP.
Opis techniczny
Konstrukcja thumb|„Noord-Brabant” z profilu