Kazimierz Gęba (ur. 21 lutego 1933 w Rudniku n. Sanem, zm. 6 sierpnia 2026 w Gdańsku) – polski matematyk specjalizujący się w topologii, w szczególności w topologii algebraicznej i jej zastosowaniach w analizie nieliniowej, profesor zwyczajny nauk matematycznych.
Życiorys Urodził się w rodzinie Wacława i Mieczysławy, którzy byli nauczycielami w Trawnikachhttp://www.trawniki.hg.pl/traw/kr1945.html, http://www.trawniki.hg.pl/traw/kr1947.html, http://www.trawniki.hg.pl/traw/kr1948.html, http://www.trawniki.hg.pl/traw/kr1950.html. Przez 5 lat uczęszczał do gimnazjum i liceum im. Hetmana Jana Zamoyskiego w Lublinie. Maturę zdał w Gorzowie Wielkopolskim. W latach 1951–1955 studiował matematykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po studiach przez dwa lata pracował w Katedrze Matematyki Politechniki Szczecińskiej, a od 1957 w Katedrze Matematyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1959 obronił pracę doktorską Metody topologii algebraicznej w teorii pól zwartych w przestrzeniach Banacha napisaną pod kierunkiem Andrzeja Granasa. Był stypendystą w Institute for Advanced Study w Princeton, USA (1965–1966). Habilitował się (1968) w Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk. Od roku 1968 był docentem w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku, przekształconej (1970) w Uniwersytet Gdański.