Dzięki jego wysiłkom powstało Obserwatorium Astronomiczne na Suhorze wraz z teleskopem średnicy 60 cm, które było budowane od 24 lipca 1986 (wmurowanie aktu erekcyjnego) do 5 listopada 1987 (oficjalne oddanie do użytku). W 1990 uzyskał tytuł naukowy profesora.

Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się na badaniu zmian okresów układów podwójnych zaćmieniowych. Jest głównym autorem sześciotomowego dzieła An Atlas of O–C Diagrams of Eclipsing Binary Stars, w którym podsumował informacje o zmianach okresów układów zaćmieniowych zbierane przez wiele lat. Zaprezentowane tam dane są rozszerzane i całość dostępna jest on-line. Publikował artykuły związane z budową obserwatoriów astronomicznych w Polsce (w tym przedwojennych: na Lubomirze i Pop Iwanie), oraz poświęcone krakowskim astronomom: dr. hab. Kazimierzowi Kordylewskiemu, prof. Karolowi Koziełowi i prof. Tadeuszowi Banachiewiczowi.

W latach 1995–1999 był prezesem Polskiego Towarzystwa Astronomicznego. Przewodniczący Komitetu Głównego Olimpiady Astronomicznej (1993–2013). Członek Komitetu Redakcyjnego czasopisma Fizyka w Szkole, Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego VII kadencji (1996–2002;