Podczas transportu do łagru w czerwcu 1940 r. uciekł wraz z Ukraińcem Mirosławem Lubaczewskim i przez Tułę, Kijów, Żytomierz, Równe, Kowel i Brześć n. Bugiem powrócił w rodzinne strony do Suska – Kolonii k. Ostrołęki. Ponownie włączył się w ruch konspiracyjny – od sierpnia 1942 r. był komendantem Ostrołęckiego Obwodu ZWZ, ps. „San”. Dokonał zjednoczenia działających na tym terenie kilku organizacji wojskowych, m.in.: KOP, TOW, NOW, NSZ. Był inspektorem – z ramienia ZWZ-AK – I Rejonu Mazowieckiego w obwodach AK: Ostrołęckim i Zambrowskim. W sierpniu 1944 roku stanął na czele 5 Pułku Ułanów Spieszonych AK (ok. 400 żołnierzy). Dowodził I batalionem w ramach planu „Burza”. Po czterech tygodniach walk z Niemcami w bagnach w rejonie wsi Choromany, Sawały i Mieczki I batalion dotarł do oddziałów Armii Czerwonej. Zmuszony do złożenia broni, „San” w zamieszaniu i ciemności odłączył się od kolumny wraz z dwoma żołnierzami unikając drugiej wywózki do „nieludzkiej ziemi”.