Reynolds miał pod swoją komendą okręty liniowe „Monarch” i „Panther” oraz fregatę „Sibyl”.
Brytyjczycy doścignęli konwój niedaleko wyspy Sint Maarten już 4 lutego, dzień po tym, jak siły główne zajęły Sint Eustatius. Reynolds miał znaczącą przewagę: „Monarch” niósł 74 działa, „Panther” – 60, a „Sibyl” – 28. Holenderskiego konwoju strzegł jedynie okręt liniowy „Mars” o 60 działach. Mimo to holenderski dowódca przyjął bitwę i podjął walkę z „Monarchem”, zginął jednak wkrótce po rozpoczęciu starcia. Wobec beznadziejności dalszej walki, „Mars” opuścił banderę. Pozostałe okręty brytyjskie w międzyczasie zapobiegły ucieczce statków handlowych.
Rodney przyjął „Marsa” do brytyjskiej służby jako HMS „Prince Edward” i oddał go pod komendę kmdr. George’a Pulteneya, a następnie kmdr. Jamesa Macnamary. Odesłany do Wielkiej Brytanii w eskorcie konwoju z łupami od St. Eustatius, uczestniczył w potyczce z francuską eskadrą adm. Picquet de la Motte. W bitwie tej przepadła większość brytyjskiej zdobyczy. „Prince Edward” służył później jako hulk mieszkalny, dopóki nie został sprzedany w Chatham za 680 funtów w 1802 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy w 1781 Kategoria:Bitwy w historii Królestwa Wielkiej Brytanii Kategoria:Bitwy morskie w historii Holandii Kategoria:Bitwy morskie w historii Wielkiej Brytanii Kategoria:Bitwy na Morzu Karaibskim