od zakładania, że wirus jest zakaźny, następnie odkrywania dróg przenoszenia (krew, płyny ustrojowe i karmienie piersią), po metody zapobiegania (edukacja, prezerwatywy, PrEP i PEP ).
W latach 2011–2019 pojawiły się trzy badania kliniczne, które zmieniły na paradygmat profilaktyki i podniosły jakości życia osób z HIV. Badania te potwierdziły, że dostęp do leczenia i przestrzeganie leczenia, tak że wirus pozostaje „niewykrywalny” w rutynowych badaniach krwi:
zapobiega postępowi infekcji u osoby przyjmującej leki przeciwretrowirusowe i zapobiega przenoszeniu wirusa podczas aktywności seksualnej.
W 2011 roku grupa badawcza (HPTN, Cohen) opublikowała część wyników badania HPTN 052. W tym badaniu klinicznym przebadano 1763 par heteroseksualnych z niezgodnością serologiczną (jedna osoba zakażona wirusem HIV, druga z wynikiem negatywnym). Badanych następnie podzielono na dwie grupy, w zależności od tego, czy dana osoba rozpoczęła leczenie zaraz po otrzymaniu diagnozy zakażenia HIV, czy też odłożyła rozpoczęcie leczenia. Odkryto, że porównując obie grupy, nastąpiła 93% redukcja transmisji wirusa u tych, którzy natychmiast rozpoczęli leczenie przeciwwirusowe. Następnie naukowcy doszli do wniosku, że jeśli osoba kontynuuje leczenie, jest mniej prawdopodobne, że przekaże infekcję partnerowi seksualnemu.