Wstęp Van Vlissingen początkowo wysłał 600 ludzi, a także proch strzelniczy i amunicję do obozu Hajdara w Tanjore na początku sierpnia 1781 roku. Jednak rosnące zagrożenie brytyjskim atakiem na Negapatam skłoniło sojuszników, by zamiast tego rozważyć wzmocnienie jego obrony, gdyż dotąd niewiele w tym celu zrobiono. Holendrzy wrócili do Negapatam pod koniec września z 2100 Majsurczykami; dopiero po 21 września zaczęto tworzyć linie obronne poza murami miasta od strony lądu.
Lord Macartney zadecydował o ataku na holenderskie kolonie wbrew opinii generała Coote’a, który uważał, że najważniejsze są działania przeciw armii Hajdara. Macartney zdołał pozyskać do służby Hectora Munro, który przygotowywał się do wyjazdu do Anglii; przekonał też pułkownika Johna Braithwaite’a, którego wojska działały na południe od Madrasu, by ten skierował swoich ludzi do akcji przeciwko placówkom holenderskim. Braithwaite, który został niedawno ranny, wysłał ludzi pod dowództwem pułkownika Ecclesa Nixona w kierunku Negapatam. 20 października Nixon zajął holenderską placówkę w Karikal, a następnego dnia przejął kontrolę nad Nagore, holenderską placówką kontrolowaną przez Hajdara. Siły holendersko-majsurskie wycofały się za linie obronne.