Powróciła do Polski w 1949 roku, mając nadzieję na odtworzenie żydowskiego życia kulturalnego. Publikowała artykuły i opowiadania w jidysz i po polsku, w prasie polskiej pisząc pod imieniem Liliana Gronowska. Wraz z takimi postaciami jak Dawid Sfard czy Mosze Szklar należała do redakcji „Jidisze Szriftn”. Jej pierwszą publikacją książkową był wydany w 1953 roku przekład na jidysz listów Ethel i Juliusa Rosenbergów; następnie wydała w jidysz zbiór opowiadań dotyczący doświadczeń wojennych i powojennych, wybór tekstów krytycznoliterackich i powieść. W tym okresie opublikowała także dwie książki po polsku – były to jednak jej jedyne publikacje książkowe w tym języku w przeciągu całej kariery literackiej. Na fali Marca 1968 wyjechała do Francji. Należała do ostatniej fali emigracyjnej pisarzy w Polsce tworzących w jidysz.
W Paryżu kontynuowała karierę literacką. Związała się z redakcjami periodyków w jidysz, jej utwory ukazywały się także na łamach prasy Izraela, Południowej Afryki, Meksyku i Stanów Zjednoczonych. Jej książki zdobyły szereg nagród, ukazywały się we Francji i za granicą. Wiele z jej utworów literackich opisuje polsko-żydowskie doświadczenia XX w., zaś liczne artykuły i eseje zawierają wspomnienia pełnie historycznych detali.